در یک دنیای بی‌ثبات، لازم نیست کسب‌وکار شما قربانی شود

برای سازمان‌هایی که در سراسر مرزها فعالیت می‌کنند، بی‌ثباتی جیوپلیتیکی دیگر یک رویداد استثنایی نیست؛ بلکه در حال تبدیل شدن به بخشی از محیط عملیاتی است. داده‌های ACLED، UNHCR و «مؤسسه بین‌المللی مطالعات استراتژیک» همگی به یک سو اشاره دارند: قرار گرفتن در معرض درگیری، بی‌جاشدگی، خشونت‌های سیاسی و اثرات وارده بر غیرنظامیان در سطح جهان در حال افزایش است. ACLED گزارش می‌دهد که اکنون تقریباً از هر شش نفر در سراسر جهان، یک نفر در معرض شرایط درگیری قرار دارد، در حالی که حوادث خشونت علیه غیرنظامیان به بالاترین سطوح مشاهده‌شده در سال‌های اخیر رسیده است. پیامدهای این وضعیت در خاورمیانه، اوراسیا، آفریقا و به گونه‌ای فزاینده در آسیای جنوب‌شرقی مشهود است. از جنگ‌های منطقه‌ای و شورش‌ها گرفته تا قطع اینترنت توسط دولت‌ها، اخلال در زیرساخت‌ها و محدودیت‌های ارتباطی، ناپایداری نه تنها بر حکومت‌ها و جمعیت‌ها، بلکه بر کسب‌وکارها، پلتفرم‌ها و سازمان‌های فراملیتی که به اتصال پایدار وابسته‌اند نیز تأثیر می‌گذارد.

هدف قرار دادن اتصال اکنون بخشی از چرخه درگیری است: درگیری‌های مدرن به‌ندرت به یک‌باره ظاهر می‌شوند. آن‌ها مراحلی را طی می‌کنند: تنش سیاسی، اعتراضات، کاهش عمدی سرعت شبکه، سانسور، قطع محلی، تخریب زیرساخت‌ها، و احتمالاً درگیری فعال. در طول این چرخه، شبکه‌های ارتباطی اغلب در زمره نخستین سیستم‌هایی هستند که متأثر می‌شوند. سازمان‌هایی که در کشورهای همجوار یا مناطق مجاور فعالیت می‌کنند، به‌طور فزاینده‌ای با محیط‌هایی روبه‌رو می‌شوند که در آن‌ها خدمات ابری به صورت وقفه‌دار غیرقابل دسترس می‌شوند، پلتفرم‌های پیام‌رسانی و همکاری با کاهش سرعت مواجه می‌گردند، بی‌ثباتی در مسیریابی بر عملیات اثر می‌گذارد، فیلترینگ محلی برنامه‌ها و APIها را مختل می‌کند، و شرایط شبکه به گونه‌ای پویا و غیرقابل پیش‌بینی تغییر می‌یابد.

اینترنت در حال چندپارچه شدن است: زیرساخت‌های سنتی بر اساس فرضیات ثبات ایجاد شده بودند. اما محیط اینترنت چندپارچه امروز به چیز متفاوتی نیاز دارد: تاب‌آوری طراحی‌شده به‌طور مستقیم در خود برنامه‌ها و خدمات. اینترنت جهانی به‌طور پیوسته از یک شبکه یکپارچه به سوی مجموعه‌ای از «جزایر» دیجیتال تحت کنترل فزاینده حرکت می‌کند که توسط قوانین ملی، حاکمیت دیجیتال، درگیری‌های منطقه‌ای و اولویت‌های سیاسی محلی شکل گرفته‌اند. این چندپارچگی بر تمام سازمان‌های فراملیتی اثر می‌گذارد—چه در بخش لوجستیک، SaaS، امور مالی، رسانه، ارتباطات، IoT یا زیرساخت‌های حیاتی. خدماتی که در یک منطقه بدون هیچ مشکلی کار می‌کنند، ممکن است در منطقه‌ای دیگر با افت کیفیت مواجه شده یا کاملاً قطع شوند، اغلب بدون هشدار قبلی. سازمان‌ها دیگر نمی‌توانند صرفاً به دلیل متکی بودن بر ابر، دسترسی پایدار جهانی را مفروض بپندارند. چالش عملیاتی در حال روشن شدن است: چگونه در یک چشم‌انداز پویای اینترنتی در حال دگرگونی، تداوم فعالیت را حفظ می‌کنید؟

Forge به عنوان یک لایه تاب‌آوری اضافی: Psiphon Forge مشخصاً برای این واقعیت نوظهور طراحی شده است. به جای جایگزینی زیرساخت‌های موجود، Forge به عنوان یک لایه تاب‌آوری اضافی عمل می‌کند که مستقیماً در برنامه‌ها، خدمات و پلتفرم‌ها تعبیه شده است. این ابزار اتصال سازگار و چندپروتکلی را امکان‌پذیر می‌سازد که به کار خود در شبکه‌های ناپایدار، تضعیف‌شده، سانسورشده یا مورد منازعه ادامه می‌دهد. این مسئله نه تنها در زمان درگیری فعال، بلکه در تمام طول چرخه ناپایداری اهمیت دارد—قبل از تشدید بی‌ثباتی، در طول دوره‌های تنش بالا، در جریان اختلال و سانسور شبکه، و هنگام احیا و عادی‌سازی. سازمان‌هایی که تداوم را در این مراحل حفظ می‌کنند، به یک مزیت عملیاتی چشمگیر دست می‌یابند. ارتباطات در دسترس باقی می‌ماند. جریان داده‌ها ادامه می‌یابد. خدمات قابل دسترس می‌مانند. مشتریان و شرکا اعتماد خود را دقیقاً زمانی حفظ می‌کنند که قابلیت اطمینان بیشترین اهمیت را دارد.

تاب‌آوری یک امر استراتژیک است: با افزایش نوسانات ناشی از درگیری در سطح جهان، اتصال تاب‌آور از یک ارتقای تخنیکی به یک قابلیت استراتژیک تجاری تغییر می‌یابد. سازمان‌هایی که زودهنگام آماده می‌شوند، موقعیت بهتری برای فعالیت مداوم در محیط‌های نامطمئن خواهند داشت، در حالی که سازمان‌های متکی بر زیرساخت‌های سنتی در معرض خطر تبدیل شدن به قربانیان چندپارچگی، اختلال و بی‌ثباتی قرار دارند. در دنیایی که شرایط می‌تواند به سرعت از وضعیت بدون درگیری به درگیری فعال مبدل شود، دیگر نمی‌توان با تاب‌آوری به عنوان یک افزونگی اختیاری برخورد کرد. این موضوع به یک نیاز اساسی برای عملیات‌های فراملیتی تبدیل می‌شود.